ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Σας ευχαριστώ πολύ.
Σας ευχαριστώ.
Υπέροχη ενέργεια.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που ήρθες, Σιάτλ.
Έχω 15 χρόνια να κάνω σταντ απ.
Όταν αποφάσισα να κάνω το σόου,
ήταν ένας φίλος μου στο σπίτι και του είπα:
"Θα κάνω πάλι σταντ απ".
"Αλήθεια;", είπε.
Του απάντησα:
"Ναι. Περίμενα να το πεις με μεγαλύτερο ενθουσιασμό".
"Γιατί;", τον ρωτώ. Και λέει:
"Πιστεύεις ότι ταυτίζονται ακόμα;"
Και...
Λέω: "Ναι, το πιστεύω.
Άνθρωπος είμαι".
Λέει: "Η ζωή σου έχει αλλάξει πάρα πολύ".
Λέω: "Το ξέρω, αλλά πιστεύω ότι ο κόσμος ταυτίζεται".
Και τότε ο Μπατού, ο μπάτλερ μου, μπαίνει στη βιβλιοθήκη...
και...
μου λέει ότι το πρωινό μου είναι έτοιμο.
Είπα: "Θα συνεχίσουμε άλλη φορά.
Αυτό είναι γελοίο".
Και...
Είμαι στο σολάριουμ και τρώω το πρωινό μου, λοιπόν.
Ήμουν γύρω στην τρίτη μπουκιά ανανά που με τάιζε ο Μπατού
και...
λέω: "Μπατού, δεν πεινάω. Μου κόπηκε η όρεξη.
Με στενοχώρησε ο φίλος μου".
Και...
λέει: "Να σας ετοιμάσω το μπάνιο".
Και...
Λέω: "Δεν χρειάζονται αναγγελίες. Απλώς ετοίμασέ το".
Είμαι στην μπανιέρα
και κοιτάζω απ' το παράθυρο τον ροδόκηπο.
Η Τατιάνα φρόντιζε τα τριαντάφυλλα.
Της χτυπάω. "Ορίστε", λέει.
Τέλος πάντων, βγαίνω απ' την μπανιέρα,
κι ο Μπατού είχε ξεχάσει να αφήσει την πετσέτα δίπλα.
Πάλι!
Και...
σύρθηκα πάνω στο πατάκι του μπάνιου
για να φτάσω στην πετσέτα.
Φαντάζεστε πόσο μεγάλο είναι το μπάνιο.
Έκανα...
το σύρσιμο με το πατάκι.
Σταμάτησα και σκέφτηκα: "Θεέ μου...
μ' αυτό ταυτίζονται όλοι".
Όλοι το κάνουν,
όταν ο μπάτλερ ξεχνά να αφήσει την πετσέτα στην μπανιέρα.
Και λέω: "Θα πάω κάτω
και θα γράψω ένα σόου με το οποίο θα ταυτιστούν όλοι".
Αφού με έντυσε και με χτένισε η Λουπίτα,
κατέβηκα σφαίρα τις κυλιόμενες.
Σκεφτόμουν ότι θα 'ναι τέλειο.
Κατεβαίνω κάτω,
κι ο φίλος μου ήταν ακόμα στο χολ.
"Ακόμα εδώ είσαι;", του λέω.
Λέει: "Χάθηκα". "Αμάν πια", λέω.
"Πόσες φορές σου 'χω δείξει την εξώπορτα; Ευθεία,
περνάς το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων, τα Emmy, τα Βραβεία Κοινού,
τα βραβεία Kids' Choice, Teens' Choice,
το βραβείο Μαρκ Τουέιν, το βραβείο Πίμποντι.
Στρίβεις αριστερά στο κατάστημα δώρων κι έφτασες".
Βλέπουμε κάποιον και νομίζουμε ότι τον ξέρουμε.
Βάζουμε ετικέτες.
Ο κόσμος νομίζει ότι όλοι οι διάσημοι ζουν το ίδιο.
Ότι όλοι μένουμε πίσω από χρυσές πύλες, με μακριά, ελικοειδή δρομάκια
που οδηγούν σε μεγάλους κυκλικούς κόμβους,
με ένα σιντριβάνι στο κέντρο που πετάει νερό,
με διπλές πόρτες εισόδου, δύο στριφογυριστές σκάλες
που οδηγούν στον δεύτερο,
με κρυστάλλινο πολυέλαιο
και χρυσές τουαλέτες...
Τι άλλο έχω;
Χρυσές τουαλέτες...
Ναι, έχουμε την τάση να γενικεύουμε.
Αυτή είναι...
αληθινή ιστορία.
Μιλούσα με κάποια,
και μου έλεγε για το ρεσιτάλ του παιδιού της.
Τις ξέρετε τώρα.
Της λέω: "Πρέπει να πάω στο σπίτι να ταΐσω τις γάτες μου".
Και...
λέει: "Πόσες έχεις;"
"Τρεις", απαντάω. Και λέει: "Όντως είσαι λεσβία".
"Δεν σε κάνει αυτό λεσβία", της λέω.
Ό,τι να 'ναι.
Άλλα σε κάνουν.
Της λέω: "Έχω και τρία σκυλιά. Μήπως αναιρείται έτσι;"
Αν είχα δύο γάτες, δεν θα ήμουν ακόμα αρκετά γκέι;
Δεν ξέρω.
Παραμένω γκέι, πάντως.
Ακόμα...
Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ.
Ναι, το απολαμβάνω.
Καλά μού πάει.
Είναι...
Στην αρχή δεν πήγε και τόσο καλά...
Ήταν δύσκολα στην αρχή. Επιδοκιμάστηκε για πολύ λίγο,
αλλά μετά άλλαξαν όλοι γνώμη.
Για λίγο, όμως,
φαινόταν ότι πήγαινε καλά, και σκέφτηκα
ότι θα αποκαλυπτόταν όλο το Χόλιγουντ.
Φανταζόμουν τους ηθοποιούς που δεν έχουν αποκαλυφθεί
σαν αφηνιασμένους άγριους ελέφαντες.
Αλλά έκαναν σαν σουρικάτες
που ξεπρόβαλαν απ' το καβούκι τους.
"Για να δούμε πώς θα πάει.
Θα τα πάει καλά;
Κάτσε να δω πώς θα πάει, πριν αποφασίσω.
Όχι, δεν πάει καλά. Κατεβαίνω...
μέσα πάλι...
θα μείνω εδώ για λίγο".
Θα βοηθούσε, αν αποκαλύπτονταν κι άλλοι.
Θα είχε αντίκτυπο σε πολλά παιδιά,
θα βοηθούσε πολλά παιδιά.
Κι όχι μόνο οι ηθοποιοί.
Υπάρχουν γκέι ποδοσφαιριστές, παίκτες του μπέιζμπολ,
παίκτες του χόκεϊ, γιατροί, δικηγόροι,
ακόμα και κομμωτές, βρε παιδιά.
Όταν γίνεται λόγος για κάτι,
και βλέπεις εκπροσώπους του, ό,τι κι αν είναι αυτό,
χάνει την αρνητική χροιά. Ο κόσμος δεν το φοβάται πια.
Όπως η πιτυρίδα.
Κανείς δεν μιλούσε γι' αυτήν, άγχωνε τον κόσμο.
Μέχρι που η Σοφία Βεργάρα έκανε διαφήμιση Head & Shoulders...
Ο γιος της έχει πιτυρίδα. Ωραίο αγόρι. Έχει πιτυρίδα. Και;
Κανείς δεν έχει πρόβλημα να μιλάει για την πιτυρίδα πια.
Η Άνιστον έχει ξηροφθαλμία.
Μάθαμε τι είναι.
Είναι φίλη σας, φίλη μου.
Έχει ξηροφθαλμία. Όλα καλά.
Είναι φίλη μου και μου το είχε κρύψει.
Απ' τη διαφήμιση το έμαθα.
Ντρεπόταν.
Αν περισσότεροι γκέι προωθούσαν...
Όχι σε διαφημίσεις. Αν και...
Το φαντάζεστε;
"Γεια. Είμαι η Έλεν ΝτεΤζένερις. Να σας μιλήσω για τους γκέι.
Νιώθετε έρωτα, έλξη ή απλώς περιέργεια
για το ίδιο φύλο;
Ίσως ήρθε η ώρα να το δοκιμάσετε.
Θα δείτε τη διαφορά μόλις σε 48 ώρες.
Πιστέψτε με. Δεν είμαι απλώς εκπρόσωπος, είμαι γκέι.
Πιθανές παρενέργειες: απώλεια συγγενών, φίλων, δουλειάς".
Ναι, η ανεργία είναι σίγουρα παρενέργεια.
Έκοψαν τη σειρά μου όταν αποκαλύφτηκα. Και να πεις ότι δεν με προειδοποίησαν;
Όλοι με προειδοποίησαν.
Ο μάνατζερ, ο ατζέντης μου...
Όσοι έβγαζαν λεφτά από μένα είπαν: "Μην το κάνεις".
Επιβεβαιώθηκαν οι χειρότεροι φόβοι μου.
Γι' αυτό ο κόσμος το κρατά κρυφό.
Όσοι με αγαπούσαν με μίσησαν εν μία νυκτί,
επειδή έμαθαν ότι είμαι γκέι. Άλλαξαν όλα.
Πέρασα κατάθλιψη, κάποιοι με κορόιδευαν,
έγραφαν άρθρα για μένα αναλύοντας την όλη διαδικασία,
γιατί το έκανα και δεν έπρεπε να το κάνω.
Ήταν πολύ δύσκολη κατάσταση.
Έκανα τρία χρόνια να επιστρέψω στην τηλεόραση.
Όταν μου προσέφεραν το τοκ σόου,
ενθουσιάστηκα πολύ. Μα προσπαθώντας να το πουλήσουν,
πολλοί δεν το ήθελαν, γιατί πίστευαν ότι δεν θα το έβλεπε κανείς.
Ένας διευθυντής είπε επί λέξει:
"Κανείς δεν θα βλέπει μία λεσβία μέρα μεσημέρι".
Απάντησα: "Ούτε το βράδυ με έβλεπαν. Ποια είναι καλή ώρα...
για λεσβία;"
Λοιπόν...
Και μετά ξεκινάω την πρώτη σεζόν.
Θα την έχετε στο αρχείο, ελέγξτε την πρώτη σεζόν.
Έπρεπε να το μετριάσω λίγο. Ντυνόμουν διαφορετικά.
Ξέρετε, ήμουν... Τα μαλλιά μου ήταν αλλιώς.
Έπρεπε να φοράω κολιέ. Μιλάμε για τρελά πράγματα.
"Η Έλεν φοράει κολιέ;
Πολύ ντελικάτο.
Ίσως δεν είναι πια γκέι. Δεν ξέρω.
Έχει ακόμα γάτες; Ίσως δεν είναι γκέι".
Πέρασαν, όμως, τα χρόνια, ο κόσμος είδε την εκπομπή, του άρεσε.
Είδε ότι ήμουν η ίδια με πριν.
Άσε που άρχισα να δίνω και δώρα, κι ο κόσμος τα λατρεύει.
Ναι.
"Πήρα τηλεόραση απ' την γκέι κυρία.
Εννοείται πως τη συμπαθώ".
Φέτος ξεκινάει η 16η σεζόν και...
Φαίνεται τελικά ότι τη βλέπουν τη λεσβία μέρα μεσημέρι.
Τώρα δεν έχει κανείς θέμα που είμαι γκέι.
Αυτό που αναστατώνει τον κόσμο είναι ότι είμαι βίγκαν.
Αδερφάκι μου.
"Είσαι βίγκαν; Από πού παίρνεις πρωτεΐνη;"
Κι εσένα τι σε νοιάζει;
Εσύ από πού παίρνεις ριβοφλαβίνη;
Δύσκολο να 'σαι βίγκαν.
Αν δεν πας σε βίγκαν εστιατόριο,
δεν ξέρουν τι να κάνουν. Λες: "Είμαι βίγκαν".
"Δεν μπορείς να φας κοτόπουλο;"
Όχι, δεν μπορώ.
Θα πάρω σπαράγγια. "Είναι με παρμεζάνα".
Δεν σερβίρονται χωρίς;
Εντάξει, θα πάρω σαλάτα. "Έχει σάλτσα χοιρινού".
Γιατί; "Έτσι την κάνουμε, δεν ξέρω".
Δεν είμαι βίγκαν, για να βγει το αστείο το λέω.
Πόσο χαρήκατε.
Χαρήκατε πολύ που δεν είμαι βίγκαν.
"Ευτυχώς, Έλεν. Προσπαθούσα να γελάσω με το αστείο, αλλά..."
Κι όλοι οι βίγκαν: "Έλα, βρε Έλεν.
Πάνω που πήγες να μας βοηθήσεις".
Ήμουν οκτώ χρόνια βίγκαν. Σου κάνει πολύ καλό.
Ήμουν υγιέστατη. Μ' αρέσει να 'μαι βίγκαν.
Αλλά τα τελευταία δυο χρόνια,
άρχισα να τρώω λίγο ψάρι πότε πότε
και αυγά από κότες που ξέρω.
Ξέρετε τι εννοώ;
Αν είναι σε αυλή κάποιου,
τριγυρίζουν χαρωπές
και δεν έχουν σύζυγο. Καταλάβατε;
Ξέρετε.
Ξέρετε τι εννοώ.
Ναι, ξέρετε τι εννοώ.
Κάποια εστιατόρια προσπαθούν να βοηθήσουν τους βίγκαν.
Δεν υπάρχει ποικιλία,
αλλά στα γκουρμέ... Τέλεια λέξη. "Γκουρμέ".
"Τι έφαγες;" "Γκουρμέ".
Το παίζουν τόσο κυριλάτοι στα γκουρμέ εστιατόρια.
"Έχετε φάει σ' εμάς;"
Όχι, αλλά έχω φάει αλλού.
Θα παίξει κάτι άλλο εδώ;
Θα φάω, θα πληρώσω, θα φύγω.
Εντάξει.
Κάποια εστιατόρια έχουν σερβιτόρους...
Με αγχώνουν οι σερβιτόροι
που δεν γράφουν την παραγγελία.
Επιμένουν να την αποστηθίζουν.
Με αγχώνουν πάρα πολύ.
Γιατί το κάνουν αυτό; Λες και θα μας εντυπωσιάσουν.
Θα πάμε σπίτι κι όταν ξαπλώσουμε θα λέμε:
"Απίστευτος αυτός ο σερβιτόρος.
Τα θυμήθηκε όλα.
Τα φασόλια ξεχωριστά, ναι. Κι εγώ το σκέφτηκα.
Καληνύχτα".
Αν δω ότι δεν τα γράφουν,
λέω: "Να τα γράψω εγώ και να σας δώσω το χαρτάκι
να το πάτε στην κουζίνα; Πειράζει;
Δεν θέλω να γίνει λάθος".
Με αγχώνει τόσο πολύ όταν έρχονται στο τραπέζι,
πλησιάζουν και λένε:
"Τι θα πάρει η κυρία;"
Σας ευχαριστώ.
Ο κύριος;
Κανένα πρόβλημα. Θα μιλήσω στον σεφ... Ναι.
Και τα φασολάκια ξεχωριστά. Βεβαίως. Ευχαριστώ.
Κι εσείς;
Αλλεργικός μέχρι θανάτου. Θα το θυμάμαι.
Ναι. Όχι, αλλεργικός μέχρι θανάτου. Το θυμάμαι.
Εσείς;
Σας ευχαριστώ.
Εσείς από εκεί;
Εξαιρετική επιλογή".
Μου τη δίνει όταν το λένε στον επόμενο.
Η δική μου επιλογή τι είχε; Γιατί;
Γιατί το είπες σ' εκείνη;
Κάποια εστιατόρια έχουν υπαλλήλους στις τουαλέτες.
Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτή η θέση.
Κάποιος είχε την ιδέα.
Δεν ξέρω ποιος.
Δεν ξέρω αν κάποιος πελάτης στο εστιατόριο είπε:
"Θα ήθελα τον διευθυντή".
"Μάλιστα, ο ίδιος. Ήταν εντάξει το φαγητό; Όλα καλά;"
"Όλα καλά, γευστικότατο το φαγητό,
αλλά όταν πήγα στην τουαλέτα...
ήμουν ολομόναχος.
Δεν ήταν κανείς εκεί".
"Θέλετε να μπει κάποιος μαζί σας;"
"Όχι.
Θα 'θελα να είναι κάποιος εκεί πριν πάω, να περιμένει...
να ακούει".
Παλιά ήταν απλή δουλειά.
Ήταν μια κυρία εκεί, υπήρχε μία βούρτσα, καραμέλες...
Εν τω μεταξύ, ποιος χρησιμοποιεί αυτήν τη βούρτσα;
Είναι γεμάτη τρίχες, κι εσύ την παίρνεις...
Τώρα έχει εξελιχθεί.
Τώρα έχουν ό,τι μπορεί να θελήσεις.
Ολόκληρο μαγαζί.
Έχουν είδη μακιγιάζ,
σίδερο για τα μαλλιά, τρέσες,
ποικιλία λαχανικών...
"Φρέσκες οι φράουλες; Ωραίες φαίνονται".
Γυρνάς στο τραπέζι:
"Χόρτασα, έφαγα στην τουαλέτα.
Δεν θέλω τίποτα.
Και το χούμους ήταν νόστιμο".
Αν μπω στην τουαλέτα και δεν κρατάω λεφτά
και μου δώσουν την πετσέτα,
λέω: "Όχι, ευχαριστώ.
Δεν μπορώ... Όχι.
Δεν... Όχι.
Δεν μου αξίζει, δώστε την στην άλλη κυρία.
Όχι, ευχαριστώ, δεν θέλω".
Υπάρχουν πολλά επαγγέλματα,
τόσα διαφορετικά επαγγέλματα. Το δικό μου μ' αρέσει.
Είναι ωραίο. Πριν από λίγα χρόνια,
έκλεινα την εκπομπή λέγοντας: "Να είστε ευγενικοί".
Και...
Ναι, αυτό σκέφτηκα.
Είναι πολύ ωραίο πράγμα, αλλά έχει ένα αρνητικό.
Δεν μπορώ να κάνω κάτι αγενές πια.
Είμαι η "να 'στε ευγενικοί".
Είμαι ευγενική, είμαι καλός άνθρωπος, αλλά περνάω και άσχημες μέρες,
αντιμετωπίζω την κίνηση όταν οδηγώ, όπως κι εσείς,
μα δεν μπορώ να αντιδράσω όπως εσείς, γιατί είμαι η "να 'στε ευγενικοί".
Αν κάποιος φερθεί με αγένεια στην κίνηση, μπορείτε να κορνάρετε
για να καταλάβει τη δυσαρέσκειά σας...
Εγώ δεν θα 'πρεπε να έχω καν κόρνα. Δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Δεν μπορώ να κορνάρω ποτέ.
Αν με κόψει κάποιος επικίνδυνα
και κορνάρω, θα πει: "Έλεν, εσύ;"
Αυτό κι ο χορός.
Κι αυτό ήταν λάθος.
Δεν είμαι χορεύτρια. Για πλάκα χόρεψα.
Και χόρεψα και την επομένη ωραία,
και τη μεθεπόμενη... Και, έληξε, ήμουν χορεύτρια.
Ούτε απ' τον Μπαρίσνικοφ δεν ζητάνε να χορέψει όσο το ζητάνε από μένα.
Όπου και να με δει κόσμος, λέει:
"Χόρεψε, Έλεν".
Κι εγώ λέω:
"Κάνω μαστογραφία, δεν μπορώ να κουνηθώ.
Πώς μπήκατε εδώ μέσα;"
Δεν μπορώ... Ακούστε πώς έχει το πράγμα.
Μ' αρέσει να οδηγώ, και γρήγορα μάλιστα.
Προσέχω, αλλά μ' αρέσει η ταχύτητα. Οι αργοί οδηγοί
με εκνευρίζουν που πάνε τόσο αργά. Και, ας είμαστε ειλικρινείς,
συνήθως έχουν Prius, έτσι;
Έχουν αυτοκόλλητο "συνυπάρχω",
ακούνε Κρατική Ραδιοφωνία,
πλέκουν με κλωστική κάνναβη...
Αν δω Prius να πηγαίνει γρήγορα, λέω: "Αυτός είσαι!"
Όταν προσπερνάμε κάποιον που πάει αργά,
πρέπει να δούμε πώς είναι. Κοιτάμε πάντα έτσι.
"Ώστε έτσι είσαι.
Το περίμενα".
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή απ' το να προσπερνάς αργό οδηγό,
δείχνοντάς του πώς οδηγούν...
Τον προσπερνάς για να του δείξεις πώς θα έπρεπε να οδηγεί,
και σε πιάνει κόκκινο.
Τον κοιτάς απ' τον καθρέπτη να πλησιάζει αργά και σκέφτεσαι:
"Άναψε, σε παρακαλώ. Άναψε".
Δεν ανάβει το πράσινο. Εκείνος σε πλησιάζει απ' το πλάι.
"Θα κοιτάξω εδώ κάτω, θα πιάσω αυτό.
Για να δω τι είναι αυτό εκεί κάτω,
γιατί πρέπει να το δω...
Δεν έχει σημασία που με πρόφτασες, ακόμα άδικο έχεις.
Θα κάνω έτσι για λίγο με το δάχτυλο..."
Δεν κρίνω. Δεν ξέρεις γιατί κάποιος πάει αργά.
Ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να μεταφέρει ένα πιάτο σούπα.
Δεν ξέρω.
Δεν μ' αρέσει να κρίνω, αλλά όταν ακούω "βιβλοθήκη",
τότε κρίνω.
"Βιβλοθήκη"...
Αλήθεια τώρα;
Μάλιστα.
Το μέρος με τις τόσες λέξεις;
Μάλιστα...
Ποια λέξη δεν υπάρχει εκεί μέσα; "Βιβλοθήκη".
Δεν μ' αρέσει να κρίνω,
γιατί όλοι κάνουμε ανοησίες.
Όμως, αν κάνετε εσείς μια ανοησία,
είστε κάποιος που είδαν να την κάνει.
Αν κάνω εγώ ανοησία, γίνεται άρθρο.
Πήγα να βάλω βενζίνη σ' ένα βενζινάδικο,
κι ήταν μια παρέα εφήβων απέναντι, πολύ χαλαρά τυπάκια.
Άτμιζαν κιόλας...
Αρχίζουν: "Αμάν, η Έλεν, ρε".
Τους κάνω...
Και...
συνειδητοποιώ ότι, όπως είχα παρκάρει, η αντλία ήταν εδώ
και το ντεπόζιτο ήταν απ' την άλλη μεριά.
Με κοιτάζουν, τους κοιτάζω...
Ξαναμπαίνω στο αμάξι...
και κάνω τον γύρο.
Εξακολουθώ να 'μαι στη λάθος πλευρά,
γιατί έκανα απλώς τον γύρο.
Εξακολουθούν να με κοιτάζουν.
Δεν ήθελα να φανώ σαν ηλίθια.
Οπότε, γέμισα το πίσω κάθισμα.
Απλώς...
Θα αγοράσω καινούργιο αμάξι, σιγά.
Δεν έχω πολλές αναμνήσεις από παιδί.
Η μαμά μού είπε ότι με κουνούσε
όταν ήμουν μωρό, και πέσαμε προς τα πίσω.
Πόσο γρήγορα να κουνάς ένα μωρό για να...
Πώς ηρεμεί κάποια απ' τις δύο έτσι;
Είπε ότι μου κράτησε το κεφάλι. Δεν την πιστεύω.
Ούτε εκείνη θυμάται. Θα χτυπήσαμε κι οι δύο.
Δεν ξέρω.
Θυμάμαι λίγα πράγματα.
Όταν πηγαίναμε σε βενζινάδικο,
ο μπαμπάς μου έβαζε πάντα ένα δολάριο βενζίνη.
Πάντα έβαζε μόνο ένα δολάριο. Σκεφτόμουν: "Γέμισέ το μία φορά".
Τώρα που το σκέφτομαι, ήμασταν φτωχοί.
Γι' αυτό. Είχε μόνο ένα δολάριο.
Τώρα καταλαβαίνω.
Μεγάλωσα στη Νέα Ορλεάνη και...
εμείς...
Υπέροχο μέρος να μεγαλώνεις. Γαλουχήθηκα στη Χριστιανική Επιστήμη.
Αυτή ήταν η θρησκεία μας. Αν δεν την ξέρετε,
δεν πιστεύει σε γιατρούς και φάρμακα.
Στα παιδικά μου χρόνια, δεν έκανα εμβόλια, δεν πήρα φάρμακα.
Θεωρούν ότι είμαστε πνευματικά όντα που βιώνουν μια υλική εμπειρία,
και το μάντρα τους είναι: "Μάθε την αλήθεια".
Κι η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει πόνος, αν δεν τον προκαλέσει ο νους.
Ήμουν 10 χρόνων.
Χτύπησα το γόνατό μου και φαινόταν το κόκαλο.
Ο μπαμπάς μού είπε: "Μάθε την αλήθεια". Του είπα:
"Κοίτα να δεις, η αλήθεια είναι...
ότι το κόκαλό μου έβγαλε
τον υλικό εαυτό του στον υλικό κόσμο.
Βοήθησέ με".
Και μετά λιποθύμησα.
Ναι, δεν εμβολιαστήκαμε ποτέ.
Κρατούσαν τα φάρμακα... Δεν ήξερα τίποτα για τα φάρμακα.
Απίστευτο που ήμασταν φτωχοί.
Αφού δεν αγοράζαμε φάρμακα, θα 'πρεπε να είχαμε μια περιουσία.
Η γιαγιά μου έμενε μαζί μας τότε.
Αν έβλεπε διαφήμιση ασπιρίνης,
σηκωνόταν, πήγαινε στην τηλεόραση,
τη χαμήλωνε, στεκόταν μπροστά και μουρμούριζε έναν ύμνο...
Φαντάζεστε πόσο με γοήτευε η ασπιρίνη τότε.
Έκανα...
"Τι είναι η ασπιρίνη;
Τι συμβαίνει;"
Θεέ μου, ήταν λες και...
Περνούσαμε από φαρμακείο με το αμάξι,
και σκεφτόμουν: "Κάποτε θα πάρω ασπιρίνη".
Οι γονείς μου χώρισαν στα 13 μου. Πέρασα τη φάση "κακό κορίτσι".
Έπαιρνα δύο ασπιρίνες τη μέρα.
Τίγκα στην ασπιρίνη.
Στους γονείς μου άρεσαν οι διασημότητες.
Κοίτα να δεις...
Ναι, θεωρούσαν τις διασημότητες κάτι το ξεχωριστό.
Είχε έρθει στην πόλη ο Τσάρλτον Ίστον.
Ήμουν τεσσάρων. Είχαν μαζευτεί όλοι γύρω του
προσπαθώντας να τον δουν.
Ο μπαμπάς με ανέβασε στους ώμους για να τον δω καλύτερα,
γιατί ξέρετε πόσο λατρεύουν τον Ίστον τα τετράχρονα.
Με χρησιμοποιούσε σαν δόλωμα, για να με δει ο Ίστον και να πλησιάσει.
Το κάνουν και σ' εμένα. Αν κάποιος που έχει μωρό με δει,
το κρατά προς το μέρος μου
για να το πάρω αγκαλιά. "Αυτό είναι κασμίρι, όχι βέβαια".
Γοητευόμουν απ' τις διασημότητες.
Όπως όλοι, φαντάζομαι. Ήμουν γύρω στα 16
όταν ήρθε ο Μάικλ Τζάκσον στη Νέα Ορλεάνη.
Έμαθα σε ποιον δρόμο θα ήταν,
οπότε τον κυνήγησα... Όχι.
Περπατούσα, περπατούσε, άρχισε να τρέχει, πήγα να τον φτάσω.
Ενθουσιαζόμουν με τις διασημότητες.
Και, όπως είπα...
Συνέχισε το γέλιο, μη σε διακόψω.
Αν και μου είχε εντυπωθεί
ότι οι διασημότητες ήταν κάτι ξεχωριστό,
δεν πίστευα ότι θα γινόμουν.
Δεν είχα κάποιο ταλέντο,
δεν τραγουδούσα, δεν έκανα μαθήματα υποκριτικής,
δεν ήμουν ο κλόουν της τάξης, ήμουν ένα συνηθισμένο παιδί.
Δεν ήξερα τι θα έκανα. Τελείωσα το σχολείο,
χαμένη ακόμα.
Έκανα διάφορες δουλειές για να βγαίνει το νοίκι:
άνοιγα όστρακα, πουλούσα ηλεκτρικές σκούπες,
δούλεψα σε διαμορφώσεις κήπων,
δούλεψα ως σερβιτόρα...
Όλοι πρέπει να δουλέψουν ως σερβιτόροι έστω μια φορά.
Ναι.
Και ως ανθρακωρύχοι. Κι αυτό φαίνεται δύσκολο.
Αλλά δεν ήξερα τι θα έκανα. Η ζωή μου άλλαξε
όταν, στα 21 μου, η τότε κοπέλα μου
σκοτώθηκε σε τροχαίο.
Πέρασα από δίπλα μόλις συνέβη.
Δεν ήξερα ότι ήταν εκείνη, ήταν σε άλλο αμάξι.
Θα σταματούσα, αλλά άκουσα σειρήνες πίσω,
οπότε συνέχισα. Αργότερα έμαθα ότι ήταν εκείνη.
Οπότε...
έπρεπε να φύγω απ' το σπίτι που μέναμε,
γιατί δεν το άντεχα οικονομικά.
Δεν είχα δουλειά, αμάξι, χρήματα.
Πήγα σ' ένα υπόγειο διαμέρισμα.
Μετά βίας στεκόσουν όρθιος. Δυο δωμάτια είχε.
Είχα ένα στρώμα στο πάτωμα,
κι όλο το υπόγειο είχε ψύλλους.
Ήταν γεμάτο ψύλλους.
Ήμουν ξαπλωμένη και δεν πίστευα...
Πρώτη φορά έχανα κάποιον οικείο μου.
Σκεφτόμουν: "Πώς γίνεται; Χάθηκε αυτό το όμορφο νεαρό κορίτσι,
κι εδώ έχει ψύλλους". Δεν καταλάβαινα...
ούτε τι κάνουν οι ψύλλοι. Είχα θυμώσει τόσο με τους ψύλλους...
Σκεφτόμουν ότι κάτι θα κάνουν. Γιατί πιστεύω πραγματικά
ότι όλα συνεργάζονται στη φύση.
Ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, συμβάλλει κάπου αλλού.
Ήθελα να καταλάβω.
Ήθελα να μιλήσω στον Θεό, όχι απλώς να προσευχηθώ,
αλλά να Του τηλεφωνήσω,
να Τον ρωτάω και να μου απαντά.
Έγραφα πολύ, έγραφα ημερολόγιο και ποίηση.
Άρχισα να γράφω πώς θα ήταν να τηλεφωνείς στον Θεό
για να μάθεις τι κάνουν οι ψύλλοι.
Δεν το προόριζα για αστείο. Δεν είχα ξανακάνει κωμωδία.
Σκεφτόμουν ότι θα χτυπούσε πολλή ώρα,
είναι και μεγάλο μέρος.
Θα με έβαζε σε αναμονή, γιατί είναι και πολυάσχολος.
Θα ακουγόταν χριστιανικός ύμνος ζωντανά, όχι ηχογραφημένος.
Δεν θα το κάνω όλο, πηγαίνετε να δείτε το σόου.
Το τελείωσα, λοιπόν.
Έγραφα ασταμάτητα, το τελείωσα,
το διάβασα και είπα στον εαυτό μου:
"Θα το κάνω στον Τζόνι Κάρσον
και θα 'μαι η πρώτη γυναίκα
που θα έχουν καλέσει να μιλήσει μαζί του".
Και...
Είμαι στο υπόγειο, σε στρώμα, με ψύλλους, δεν έχω ξαναγράψει κωμωδία.
Είπα αυτό στον εαυτό μου, κι έξι χρόνια αργότερα, ιδού.
Σας ευχαριστώ πολύ.
-Πολύ καλή. -Ευχαριστώ.
Πολύ έξυπνο και πολύ φρέσκο.
Χαίρομαι που το ακούω από σένα.
Το εννοώ. Καλό υλικό.
-Ευχαριστώ. -Πόσο καιρό το κάνεις;
Αυτό ήταν πριν αλλάξω φωνή.
Αυτή ήταν η πρώτη φωνή μου.
Με είχε ντύσει ο Σεβάχ ο Θαλασσινός.
Μακάρι να ήταν αστείο, αλλά δεν είναι.
Πράγματι.
Τώρα, λοιπόν, αυτή η εμφάνιση, η χαίτη, τα ρούχα, όλα...
θα μείνουν στο ίντερνετ για πάντα.
Έτσι είναι το ίντερνετ.
Και τα κοινωνικά δίκτυα άλλαξαν τη ζωή μας.
Προφανώς, έχουν και θετικά.
Ο κόσμος είναι πιο συνδεδεμένος πια,
αλλά...
δεν μιλάμε πια, τα τηλέφωνα...
Αν χτυπήσει το κινητό μας, απορούμε ποιος μας καλεί.
Τις Κυριακές το απόγευμα,
ξαπλώνω στον καναπέ με το κινητό,
κι η Πόρσια στον άλλον καναπέ,
και κολλάμε σ' αυτήν τη δίνη του Instagram
που βρίσκεις τόσα πράγματα.
Αντί, όμως, όταν βρίσκουμε κάτι ωραίο να πάμε να το δείξουμε, δίπλα καθόμαστε,
τα στέλνουμε η μία στην άλλη χωρίς να μιλάμε.
Της στέλνω αυτό.
Κι εκείνη μου στέλνει αυτό.
Της στέλνω αυτό.
Μου στέλνει αυτό.
Της στέλνω αυτό.
Μου στέλνει αυτό.
Και της στέλνω αυτό.
Ναι
Θυμάμαι σάντουιτς σιροπιού Και εγκλήματος επίδομα
Χάρη και κάποια πλαστά
Τώρα μετράω αυτά
Παρμεζάνα όπου μένει ο λογιστής
Εγκρίνω
Το κονιάκ κι η δικιά μου
Ναι.
Αν ψάξετε "πουλιά που χορεύουν",
υπάρχουν πολλά.
Τα πουλιά λατρεύουν τη μουσική. Κι έχουν ρυθμό,
ακολουθούν τον ρυθμό. Σκέφτηκα: "Αυτό είναι τρελό".
Άρχισα να το σκέφτομαι, επειδή αγαπώ πολύ τα ζώα.
Όταν ο κόσμος παίρνει πουλιά για κατοικίδια,
τους κόβει τα φτερά, τα βάζει σε κλουβιά, δεν πετάνε πια,
αλλά χορεύουν, ξέρουν από μουσική,
ακούνε μουσική που δεν θα άκουγαν
αν ήταν στη ζούγκλα.
Τα πουλιά στη ζούγκλα δεν ακούν Κέντρικ Λαμάρ.
Δεν τον ξέρουν.
Πετάνε και νομίζουν ότι τα έχουν όλα, μα δεν τα έχουν.
Θα μπορούσαν να πετάνε ακούγοντας μουσική
και χορεύοντας.
Έχω διχαστεί, δεν ξέρω.
Τα ζώα πρέπει να 'ναι στο φυσικό περιβάλλον τους.
Έτσι πρέπει.
Να είναι εκεί που πρέπει.
Έχω θέμα με τα ζώα συναισθηματικής στήριξης
που παίρνουν στις πτήσεις.
Έχει ξεφύγει το πράγμα.
Μία γυναίκα ήθελε να μπει σε αεροπλάνο με ένα παγόνι.
Δεν την άφησαν, ευτυχώς. Όχι ότι δεν το χρειάζεται.
Είναι τρελή, προφανώς.
Δεν ξέρω τις απαιτήσεις για να πάρεις ζώο στήριξης,
αλλά δεν θα 'ναι πολλές...
Σίγουρα είναι ο ίδιος γιατρός που συνταγογραφεί ιατρική μαριχουάνα.
"Γιατρέ, καμιά φορά ανησυχώ..." "Ναι, κατάλαβα.
Θα σας γράψω κάνναβη κι ένα κατοικίδιο".
Όταν είσαι στο αεροπλάνο πια,
περπατάς στον διάδρομο για να πας στη θέση σου,
στη 10Β, κι είναι σαν την κιβωτό του Νώε.
Μία μ' ένα κουνάβι, ένας με μία μαγκούστα, μία μ' έναν γάιδαρο.
Λέω 10Β, αλλά φτάνει ως εκεί;
Δεν έχω πάει εκεί πίσω.
Έχει δέκα σειρές;
Υποθετικά το είπα.
Δεν ξέρω, έτσι το είπα.
Ο κόσμος...
Παλιά έπαιρναν Ζάναξ όταν είχαν άγχος.
Τώρα κουβαλάνε μαζί ζώα...
Υπάρχουν τόσα χάπια.
Αν δείτε τις διαφημίσεις που παίζουν,
οι περισσότερες είναι για κάποιο φάρμακο, κάποιο χάπι.
Το έχετε προσέξει;
Οι παρενέργειες είναι τόσες, που μέχρι να τις διαβάσεις,
αυτοί που τα διαφημίζουν ξεμένουν από δραστηριότητες.
Έκαναν κηπουρική, πήγαν για πικ νικ,
πήγαν για βαρκάδα σε λίμνη, πήγαν για παγωτό,
έκαναν κεραμική, έπαιξαν φρίσμπι με σκύλο.
Κι ακόμα περνάνε οι παρενέργειες.
"Κοκκύτης, τριχοφυΐα στην πλάτη, κλάμα..."
Ας έλεγαν: "οτιδήποτε".
"Παρενέργειες... ό,τι σκεφτείτε. Ναι, θα το πάθετε.
Μπορεί ναι, μπορεί και όχι".
Και στο τέλος λένε, "Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας".
"Δεν ξέρω τι έχουν πάθει.
Μια χαρά μού φαίνονται, δεν ξέρω.
Έκανα και κηπουρική.
Δεν ξέρω, να το πάρω;"
"Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας".
Γιατί να το κάνω εγώ;
Δηλαδή...
Είμαι στον γιατρό: "Έλεν, φαίνεσαι πολύ άρρωστη.
Έχεις βάλει στο μάτι κανένα καλό φάρμακο να μου πεις;
Το Trulicity;
Ναι, ίσως σου κάνει".
Είδα διαφήμιση για ένα χάπι
που σταματάει τον πονοκέφαλο πριν ξεκινήσει.
Φοβερό μάρκετινγκ, έτσι;
"Πονάτε;" Όχι, καθόλου.
"Θα σας δώσω κάτι γι' αυτό".
Μα...
Μα δεν πονάω. "Ούτε πρόκειται".
Δεν θέλω να παίρνω τίποτα
από αυτά που διαφημίζονται.
Θέλω να τρώω σωστά, να φροντίζω τον εαυτό μου, να γυμνάζομαι.
Γυμναζόμουν έξι φορές τη βδομάδα, αλλά είχα έναν αθλητικό τραυματισμό.
Τράβηξα έναν μυ...
βάζοντας έναν αθλητικό στηθόδεσμο.
Είναι πολύ σφιχτοί, πραγματικά.
Ναι.
Κι όταν ιδρώνεις και πας να τους βγάλεις...
Δεν τα έχω καταφέρει ποτέ. Φοράω 15 τώρα.
Ο πρώτος είναι απ' το 1984 από έκανα γυμναστική με τζαζ.
Έχω όντως τραυματισμό που εμποδίζει τη γυμναστική.
Με πονούσαν το τρίτο και το τέταρτο δάχτυλο ποδιού.
Είχαν έχθρα μεταξύ τους, είχαν τσακωθεί.
Αλλά...
Λοιπόν...
Πήγα, λοιπόν, στον ποδίατρο.
Με εξετάζει και λέει:
"Έχεις νεύρωμα". Του λέω: "Εσύ έχεις νεύρωμα".
Έτσι του είπα.
Αλλά...
Τον ρωτάω: "Τι πρέπει να κάνω;"
Λέει: "Τίποτα. Έχει φλεγμονή το νεύρο,
από λάθος παπούτσια.
Φοράς παπούτσια του τένις με μαλακή σόλα;"
"Ναι", του λέω. Μου λέει: "Λάθος.
Εσύ πρέπει να φοράς καουμπόικες μπότες".
"Αντίο".
Πήγα να πάρω παπούτσια με σκληρές σόλες.
Κι εκεί συνειδητοποίησα πως όταν δοκιμάζουμε παπούτσια,
κάνουμε κινήσεις που δεν κάνουμε ποτέ.
"Ωραία παπούτσια.
Πολύ ωραία.
Αν χρειαστεί να κάνω αυτό, τέλεια.
Πολύ ωραία, μ' αρέσουν.
Αν χρειαστεί να κάνω αυτό, τέλεια.
Κι αν χρειαστεί να κάνω αυτό.
Ναι, μ' αρέσουν. Θα τα πάρω.
Ναι".
Όταν δοκιμάζουμε παπούτσια, έχουν ένα καθρεφτάκι χαμηλά.
Για να καθρεφτίζονται τα παπούτσια, εμείς δεν βλέπουμε.
"Τι λέτε; Σας αρέσουν;
Εγώ δεν βλέπω.
Τα θέλετε;"
Οι πωλητές παπουτσιών δεν μοιάζουν με κανέναν άλλο πωλητή.
Λες: "Θέλω αυτό στο 36,5".
Έρχονται με κουτιά.
"Δεν το έχουμε στο 36,5, αλλά το έχουμε στο 40".
Δοκιμάζουμε ό,τι φοράμε, εκτός απ' τις κάλτσες.
Δεν τις δοκιμάζουμε, γιατί πιστεύουμε ότι...
Τα νούμερα είναι από 32 ως 42.
Δηλαδή, σίγουρα θα σου κάνει.
Τις φοράς από παιδί μέχρι ενήλικας.
Το θέμα είναι ότι
αν έχεις αγαπημένες κάλτσες, όλοι έχουν,
τις φοράς για όσο περισσότερο μπορείς.
Τις φοράς μέχρι να γίνει μία τρυπίτσα.
Και λες: "Έλα, μωρέ. Δεν είναι τίποτα.
Μία μικρή τρυπίτσα είναι".
Μπορεί να 'ναι έξω όλη η φτέρνα. Γίνεται σαν εξώπλατο ποδιού.
Είναι σαν...
Γίνεται σουρωτήρι, μα λες: "Ποιος θα το δει;
Θα φοράω παπούτσια, δεν φαίνεται".
Και πας σ' ένα σπίτι όπου δεν μπαίνουν με παπούτσια.
Πρέπει να την κάνω από δω.
Φυλάμε διάφορα.
Όλοι φυλάμε πράγματα. Δεν μ' αρέσει να πετάω.
Δεν μ' αρέσει να πετάω φαγητό.
Δεν είναι σωστό.
Προσπαθώ να τα καταναλώνω όλα,
αλλά πετάω την κέτσαπ
όταν φτάνει στο σημείο που κάνει τον θόρυβο,
γιατί δεν χρειάζεται να την κρατάμε όταν κάνει τον θόρυβο.
Είναι...
Μα την οδοντόκρεμα;
Θα τη χρησιμοποιήσω μέχρις εσχάτων.
Ναι, το κάνω.
Εννοείται.
Και δεν είναι λόγω χρημάτων. Το ξέρετε.
Είναι θέμα νίκης.
Τυλίγω το σωληνάριο έτσι ώστε να μη μείνει τίποτα.
Το τυλίγω σφιχτά.
Παίρνω τη μαύρη American Express και τη σέρνω πάνω.
Το ισιώνω τελείως.
Αν έχω κοντά καμιά ράβδο χρυσού, τη χρησιμοποιώ.
Όλοι έχουμε παραξενιές.
Όλοι κάνουμε πράγματα που δεν είναι λογικά.
Αλλά αυτό που παρατήρησα είναι ότι έχουμε όλοι...
Όλοι έχουμε αγαπημένο τραγούδι.
"Το τραγούδι μου".
Αν είσαι σε κλαμπ και το παίξουν,
θες να χορέψεις, αλλά όχι πριν φτάσεις στην πίστα.
Αυτό παρατήρησα. Χορεύεις μόνο πάνω στην πίστα.
Έχω γκομενάκια Τρέχω με εκατό
Μωρό, είσαι κούκλα Στήσε το κωλί σου
Είσαι και γαμώ Στήσε το κωλί σου
Λέγε με "μπαμπά" Όσο στήνεις το κωλί σου
Με ποιον παίζεις, μωρή; Στήσε το κωλί σου
Μωρό, είσαι κούκλα Στήσε το κωλί σου
Είσαι και γαμώ Στήσε το κωλί σου
Λέγε με "μπαμπά" Όσο στήνεις το κωλί σου
Με ποιον παίζεις, μωρή; Στήσε το κωλί σου
Μωρό, είσαι κούκλα Στήσε το κωλί σου
Είσαι και γαμώ Στήσε το κωλί σου
Έχεις ηλίθιο κώλο Κάνε με να γελάσω
Κάνε με να τον αρπάξω Να τον υπογράψω
Με το χρήμα Άσε τα περίεργα
Αν αυτό είναι το τραγούδι σου στα 30, είναι και στα 85 σου.
Με το χρήμα Άσε τα περίεργα
Έχω γκομενάκια Τρέχω μ' εκατό
Μωρό, είσαι κούκλα Στήσε το κωλί σου
Είσαι και γαμώ Στήσε το κωλί σου
Λέγε με "μπαμπά" Όσο στήνεις το κωλί
Με ποιον παίζεις, μωρή; Στήσε το κωλί
Μωρό, είσαι και γαμώ Στήσε το κωλί σου
Είσαι και γαμώ Στήσε το κωλί σου
Λέγε με "μπαμπά" Όσο στήνεις το κωλί
Με ποιον παίζεις, μωρή; Στήσε το κωλί
Μωρό, είσαι κούκλα Στήσε το κωλί
Είσαι και γαμώ Στήσε το κωλί
Έχεις ηλίθιο κώλο Κάνε με να γελάσω
Να τον αρπάξω Να τον υπογράψω
Ιδρώνουν τα σκέλια μου Στάζω λέμε
Πέσε στα τέσσερα Κούνα το κωλί
Αρχή της βδομάδας
Τους ακούς Στις συνόδους κορυφής
Είναι μόλις Δευτέρα
Οι διαπραγματεύσεις καταρρέουν
Οι ηγέτες κατσουφιάζουν
Βγαίνουν τα μαχαίρια
Είμαι 60 χρόνων και χορεύω το "Back That Azz Up".
Ναι, μπήκα στα 60 φέτος.
Μπήκα στα 60 τον Ιανουάριο και...
Φέτος, για τα γενέθλιά μου,
η σύζυγός μου η Πόρσια μού έκανε ένα υπέροχο δώρο.
Ίδρυσε το Ellen DeGeneres Wildlife Fund
για την προστασία του ορεσίβιου γορίλα
στη Ρουάντα.
Πήγαμε το καλοκαίρι στη Ρουάντα για τα γενέθλιά μου
για να δούμε τους γορίλες και το μέρος
όπου θα γίνονταν οι εγκαταστάσεις, κι ήταν απίστευτα.
Ήταν πολύ ιδιαίτερα.
Για να βρεις ορεσίβιους γορίλες...
Μένουν στα βουνά, μες στη ζούγκλα.
Είναι ζούγκλα εκεί πέρα, σας το λέω.
Έβρεχε πολύ καιρό πριν πάμε,
επί έναν μήνα, οπότε είχε πολλή λάσπη,
υπήρχαν πολλά γαϊδουράγκαθα και πολλών λογιών θάμνοι,
που κάποιος έκοβε με μία ματσέτα ενώ προσπαθούσαμε να περάσουμε.
Ενίοτε έπρεπε να σκύβουμε τόσο χαμηλά, με τη λάσπη
ως τα γόνατα...
Τρεις ώρες περπάτημα στο βουνό, κι ήμουν...
Να ζήσω
Εγώ
Και χρόνια πολλά
Μου
Να ζήσω
Έλεν
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο, αλλά...
άξιζε, γιατί όταν φτάνεις
και βλέπεις κάτι τέτοιο απέναντί σου...
Επιβλητικός, πανέμορφος.
Βγάλαμε φωτογραφία με την Πόρσια, και πετάχτηκε αυτός εκεί.
Βλέπετε, τα μαλλιά της είναι μούσκεμα,
έχει λάσπες στο πρόσωπο...
Όταν κατεβήκαμε, βγάλαμε φωτογραφία με όλη την ομάδα,
και βλέπετε τη λάσπη
στην οποία είχαμε βυθιστεί όλοι.
Για να δείτε πόσο χαρούμενη είμαι, εστιάστε στη γροθιά μου.
Ναι.
Αυτή...
Αυτή είναι η γροθιά "Χρόνια πολλά".
Ναι.
Δεν είχα κάνει σωστή βαλίτσα.
Είχα πάρει πράγματα για να πάω για σαφάρι,
και φαινόμουν ωραία.
Πήγα για σαφάρι και φαινόμουν ντυμένη κατάλληλα.
Δεν είχα αδιάβροχα ρούχα, παπούτσια, δεν είχα τα κατάλληλα.
Όταν πάμε διακοπές,
παίρνουμε τα ρούχα αυτού που θέλουμε να είμαστε,
της φανταστικής προσωπικότητας που θα έχουμε στις διακοπές.
Όταν είμαστε σε νησί, δεν ξέρουν ότι δεν φοράμε συνεχώς λευκά λινά...
χάντρες και μεγάλο καπέλο.
Έτσι είμαστε.
Σκεφτόμαστε: "Θα κάνω γυμναστική,
έχει γυμναστήριο στο ξενοδοχείο.
Θα πάρω αθλητικά, θα τρέχω στην παραλία κάθε μέρα,
θα κάνω γιόγκα στην αποβάθρα.
Το είδα στο φυλλάδιο...
Θα πάρω και πόντσο, μήπως ανάψουμε φωτιά στην παραλία.
Θέλω να φοράω πόντσο.
Θα πάρω και μία τουαλέτα, μήπως δειπνήσω με κάποιον καπετάνιο.
Και κάνα βιβλίο. Σίγουρα θα διαβάσω.
Θα διαβάσω.
Στο σπίτι δεν διαβάζω, αλλά εκεί θα έχω πολύ χρόνο.
Θα λείψω τρεις μέρες, θα πάρω έξι βιβλία".
Ναι.
Και τελικά, είσαι μεθυσμένος στο μπαρ, με τα ίδια ρούχα συνέχεια.
Μ' αρέσει που λέμε "θα αράξω να διαβάσω".
Ωραία έκφραση.
Πάω να αράξω να διαβάσω.
Δεν αράζουμε για περιοδικά.
Αν κι όταν διαβάζω εφημερίδα, παίρνω πια εμβρυική στάση.
Σίγουρα πράγματα.
Μ' αρέσουν αυτές οι εκφράσεις. "Θα αράξω να διαβάσω" ή
"κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει".
Κρατούσε κάποιος πέντε, κι ο άλλος του είπε: "Στο καρτέρι έχει δέκα";
"Ναι, αλλά εγώ έχω πέντε".
"Μα εκεί έχει δέκα". "Ναι, αλλά τα πέντε είναι καλύτερα".
"Αλήθεια;"
"Ναι, κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει".
Γιατί λες "καρτέρει";
Το "καρτέρι" δεν είναι; Γιατί λες "καρτέρει";
"Για όνομα".
Σε τίνος το όνομα αναφέρεσαι συγκεκριμένα;
"Βράζει το αίμα μου". Κι είναι καλό αυτό τώρα;
Η αγαπημένη μου είναι: "ό,τι καλύτερο μετά το ψωμί σε φέτες".
Αυτό είναι το ορόσημο;
Το ψωμί βγήκε και σε φέτες...
Το 1928 κάποιος αποφάσισε να το πουλά σε φέτες.
Όχι και τόσο παλιά. Το ψωμί υπήρχε από πάντα.
Ο Ιησούς το έκοψε με τα χέρια, όχι σε φέτες.
Κανείς δεν το είχε κάνει φέτες;
Οι στρατιώτες το τσιμπούσαν με τα ξίφη
για να το καταβροχθίσουν.
Μάλλον, το κάρφωναν.
Έτσι θα βγήκε κι η έκφραση. Το κάρφωναν με το ξίφος τους.
Δεν έβλεπαν προκοπή, κι έτσι...
Και το 1928 ένας γκέι... Σίγουρα ήταν γκέι.
Δηλαδή...
"Τέλος αυτές οι βαρβαρότητες.
Θα το κόψω φέτες.
Πρωτόγονοι".
Ήταν και δημοφιλής.
Κατείχε τον τίτλο αυτού που έκοψε το ψωμί φέτες.
Σε πάρτι της δεκαετίας του '20,
όπου θα ήταν κι ο Τόμας Έντισον,
οι αδερφοί Ράιτ και...
"Ήρθε αυτός που έκοψε το ψωμί φέτες; Έμαθα ότι θα ερχόταν.
Ήρθε;"
Ας λέγαμε "ό,τι καλύτερο
μετά τη φωτιά, τον τροχό, τη σκάλα".
Σωστά;
Θεωρούμε δεδομένη τη σκάλα.
Δεν τη θεωρείτε σημαντική, αλλά είναι.
Τι κάναμε χωρίς αυτήν;
Έπρεπε να έχουμε όλοι έναν ψηλό φίλο.
Σωστά;
Κάποιος ψηλός θα εφηύρε τη σκάλα.
"Έχω και δικές μου φιλοδοξίες.
Δεν θα βοηθάω συνέχεια κοντούς".
Η σκάλα είναι αγορά ενηλίκων, αν το σκεφτείτε.
Δεν αγοράζεις σκάλα έφηβος.
Την αγοράζεις ενήλικος.
Κι όσο μεγαλύτερο το σπίτι, τόσο πιο πολλές.
Εγώ έχω πολλές σκάλες.
Mία 1,8 μέτρων, μία 2,5 μέτρων, την επέκταση των 6 μέτρων,
κι όταν παντρεύτηκα την Πόρσια, είχε μια μικρή.
Την υιοθέτησα κι αυτήν και την αγαπώ εξίσου.
Το έγραψα 3 το πρωί.
Σκέφτηκα ότι θα είναι το χειρότερο αστείο που έχω γράψει
ή το καλύτερο.
Αποφάσισα, είναι το καλύτερο.
Νομίζω ότι και το συρτάρι σαβούρας είναι κάτι που αποκτάμε ως ενήλικες.
Όλοι έχουμε τα ίδια σ' αυτό το συρτάρι.
Για κάποιον λόγο,
δεν πετάμε λαστιχάκια. Έχουμε πολλά.
Μπορεί να έχουμε 24 λαστιχάκια,
μήπως κι έρθουν ένα τσούρμο κορίτσια για κοτσιδάκια.
Έχουμε ένα κόκκινο στιλό,
μήπως χρειαστεί να βαθμολογήσουμε κανένα γραπτό.
Ένα ρολό σελοτέιπ,
χωρίς τη βάση, μόνο το ρολό.
Δεν βρίσκεις την άκρη, έχει σκιστεί,
αλλά το κρατάς.
Μια μπαταρία ΑΑ. Είναι γεμάτη; Δεν ξέρω.
Τη βάζω εκεί.
Ένα κλειδί που δεν ξέρεις τι ανοίγει.
Δεν το πετάς. Αν το βρει κανείς
και ανοίξει κάτι;
Θα τριγυρνάει να ανοίγει...
Λένε ότι αυτό το συρτάρι είναι σαν τη ζωή.
Ότι κρατάμε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε
και θα έπρεπε να ξεφορτωθούμε.
Πάντα ψάχνουμε για σημάδια, για το τι σημαίνει το καθετί.
Δεν ξέρω.
Για ένα διάστημα...
κάθε φορά που κοιτούσα το ρολόι ήταν 11:11.
Κι άρχισα να αναρωτιέμαι τι να σημαίνει αυτό.
Είχε μείνει από μπαταρία.
Όλοι ξέρουμε κάποιον που υπεραναλύει τα σημάδια.
Τύπου: "Δεν ξέρω αν πρέπει να μείνω σ' αυτήν τη σχέση.
Ένας σκίουρος. Ζει στα δένδρα. Που έχουν φύλλα.
Θα τον κρατήσω ως φίλο".
Ψάχνουμε σημάδια
ως επιβεβαίωση ότι είμαστε στον σωστό δρόμο.
Βλέποντας τέτοια σημάδια,
θαρρούμε ότι είμαστε στον σωστό δρόμο.
Όλοι διαβαίνουμε έναν δρόμο.
Τον προσωπικό μας δρόμο.
Δεν πρέπει να παίρνουμε τον δρόμο άλλου. Μόνο τον δικό μας.
Εκτός αν χαθείτε στο δάσος και δείτε ένα δρομάκι. Ακολουθήστε το.
Τα σημάδια μάς βοηθάνε. Κι αν τους δώσουμε προσοχή,
πράγματι μας οδηγούν. Και κάποια σημάδια είναι ευκολότερο
να τα δεις από άλλα. Είχα κι εγώ κάτι σημαντικό
που μου συνέβη...
Δεν ήξερα ότι δυσκολευόμουν να αποκαλύψω τη σεξουαλικότητά μου.
Όταν την κρύβεις, είναι κάτι που σκέφτεσαι συνέχεια.
Το σκέφτεσαι επειδή ανησυχείς μήπως μαθευτεί.
Ανησυχείς ότι κάποιος θα το μάθει.
Οπότε, το 'χεις κατά νου. Υποσυνείδητα, το ξέρουμε.
Μα το συνειδητοποίησα όταν είδα αυτό το όνειρο.
Ονειρεύτηκα ότι κρατούσα έναν μικρό σπίνο, ένα πουλάκι.
Ήταν το κατοικίδιό μου. Το έβαλα στο όμορφο κλουβί του,
ένα κλουβί μπαμπού με πολλά επίπεδα,
και το πουλί μεταμορφώθηκε σ' εμένα όταν μπήκε στο κλουβί.
Ξαφνικά κατάλαβε ότι ήταν μπροστά στο παράθυρο,
που ήταν ανοιχτό, και τα κάγκελα ήταν αρκετά φαρδιά
για να πετάξει και να φύγει. Κι ήταν έτσι εξαρχής.
Το κοίταξα και του είπα: "Μη φύγεις, είσαι ασφαλές εδώ".
Εκείνο με κοίταξε και μου είπε: "Δεν ανήκω εδώ".
Πέταξε κι έφυγε.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα κι είπα:
"Θα αποκαλυφτώ".
Και...
πριν δω εκείνο το όνειρο,
δεν είχα καταλάβει ότι βρισκόμουν σ' ένα κλουβί.
Είχα μία υπέροχη ζωή, μία επιτυχημένη σειρά.
Είχα φήμη, χρήματα. Είχα ό,τι πίστευα...
πως ήταν σημαντικό. Αλλά έκρυβα μέρος του εαυτού μου.
Όταν κρύβουμε κάτι από οποιονδήποτε, το κάνουμε
γιατί ανησυχούμε για το τι θα σκεφτεί για εμάς.
Και παρ' όλο που...
ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο,
ήταν πιο σημαντικό για μένα πια
να νιώσω περήφανη για μένα, να ζήσω την αλήθεια μου,
απ' το να ανησυχώ για τη γνώμη των άλλων.
Και...
Εκείνη η περίοδος ήταν
απ' τις πιο δύσκολες στη ζωή μου.
Μα και το καλύτερο μέρος του ταξιδιού μου.
Γιατί τότε κατάλαβα πόσο δυνατή ήμουν.
Τότε έμαθα να είμαι συμπονετική.
Τότε έμαθα ότι η αλήθεια πάντα νικά.
Και...
Έτσι ωριμάζεις. Όλοι έχουμε έναν φόβο,
όλοι φοβόμαστε κάτι.
Αλλά όταν τον αντιμετωπίσουμε κατάματα,
αντιλαμβανόμαστε τη δύναμή μας.
Τότε είναι που ωριμάζουμε. Κι αυτό θέλουμε όλοι.
Να ωριμάσουμε, να νιώθουμε καλά μ' εμάς,
να είμαστε περήφανοι για τον εαυτό μας.
Όλοι το ίδιο είμαστε.
Είτε κάνεις 50 συρσίματα με το χαλάκι για να φτάσεις στην πετσέτα
είτε τρία...
Είτε είσαι γκέι είτε έχεις ξηροφθαλμία...
Όλοι το ίδιο είμαστε.
Κι όλοι μπορούμε να ταυτιστούμε με τον άλλον.
Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πάρα πολύ.